Işınım Haritası Ayarları

Bu sayfa, ışınım haritasının kullanıma sunulmasıyla ilgili bilgiler sunmaktadır.

Genel Bakış #

---

Bu bölüm, ışınım haritasının çeşitli yönlerini kontrol etmenize ve ince ayar yapmanıza olanak tanır. Bu özellik yalnızca Küresel Aydınlatma özelliğinde  birincil  motor olarak ışınım haritası seçildiğinde etkinleştirilir  . 

Işınım Haritası motorunun GI’yi nasıl hesapladığı hakkında daha fazla bilgi için lütfen  Dolaylı Aydınlatma başlığı  altındaki  Işınım Haritası sayfasına bakın .

Ayrıca , alınan GI örneklerini gösteren bir sahnenin 3 boyutlu versiyonunda gezinmenizi sağlayan bağımsız bir araç olan Işınım Haritası Görüntüleyici’yi de kullanabilirsiniz  .

Kullanıcı Arayüzü Yolu: ||Render Ayarları penceresi|| >  GI  sekmesi >  Işınım haritası  açılır menüsü
(Işınım haritası birincil GI motoru olarak ayarlandığında)

Varsayılan Parametreler #

---

Varsayılan Kullanıcı Arayüzü Oluşturma Modu’na ayarlandığında, Işınım haritası açılır menüsünden aşağıdaki parametreler görülebilir .

Geçerli ön ayar  – Işınım haritası parametrelerinden bazıları için önceden tanımlanmış çeşitli ayarların listesi. Bunları kullanarak renk, normal ve mesafe eşiklerini, ayrıca minimum/maksimum oranları hızlıca ayarlayabilirsiniz. Aşağıdaki ön ayarlar mevcuttur:

Çok düşük  – Sadece sahnedeki genel aydınlatmayı göstermek için önizleme amaçlı kullanışlıdır;
Düşük  – Önizleme amaçlı düşük kaliteli bir ön ayar;
Orta  – Orta kalitede bir ön ayar; küçük detaylara sahip olmayan sahnelerde birçok durumda iyi çalışır;
Orta animasyon  – Animasyonlardaki titremeyi azaltmayı hedefleyen orta kalitede bir ön ayar;  Mesafe eşiği  daha yüksektir;
Yüksek  – Çoğu durumda, küçük detaylara sahip sahneler ve çoğu animasyon için bile çalışan yüksek kaliteli bir ön ayar;
Yüksek animasyon  – Yüksek ön ayar animasyonlarda titremeye neden oluyorsa kullanılabilen yüksek kaliteli bir ön ayar;  Mesafe eşiği  daha yüksektir;
Çok yüksek  – Çok yüksek kalitede bir ön ayar; son derece küçük ve karmaşık detaylara sahip sahneler için kullanılabilir.

Ön ayarların tipik bir 640×480 çözünürlüğündeki görüntü için tasarlandığını unutmayın. Daha büyük görüntüler genellikle ön ayarlarda belirtilenlerden daha düşük minimum/maksimum oranlarla da elde edilebilir.

Minimum oran  – İlk GI geçişi için çözünürlüğü belirler. 0 değeri, çözünürlüğün son işlenmiş görüntünün çözünürlüğüyle aynı olduğu anlamına gelir; bu da ışınım haritasını doğrudan hesaplama yöntemine benzer hale getirir. -1 değeri, çözünürlüğün son görüntünün yarısı olduğu anlamına gelir ve bu şekilde devam eder. Genellikle bunu negatif tutmak istersiniz, böylece görüntüdeki geniş ve düz bölgeler için GI hızlı bir şekilde hesaplanır.

Maksimum hız  – Son GI geçişinin çözünürlüğünü belirler.  Daha fazla bilgi için   aşağıdaki  Maksimum Hız ve Detay Kontrolü örneğine bakın.

Subdivs  – Bireysel GI örneklerinin kalitesini kontrol eder. Daha küçük değerler işlemleri hızlandırır, ancak lekeli sonuçlar üretebilir. Daha yüksek değerler daha pürüzsüz görüntüler üretir. Bu,  doğrudan hesaplama için kullanılan Subdivs  parametresine benzer. Bunun izlenen ışınların gerçek sayısı olmadığını unutmayın. Gerçek ışın sayısı bu değerin karesiyle orantılıdır.

İnterpolasyon örnekleri  – Belirli bir noktadaki dolaylı aydınlatmayı interpolasyonlamak için kullanılan GI örneklerinin sayısı. Daha büyük değerler, sonuç daha pürüzsüz olsa da, GI’deki ayrıntıları bulanıklaştırma eğilimindedir. Daha küçük değerler daha fazla ayrıntı içeren sonuçlar üretir, ancak düşük  Subdiv değerleri  kullanılırsa lekelenmeye neden olabilir. İnterpolasyonlu ışınım haritaları kullanıyorsanız (yani  Mod  Animasyon (render) olarak ayarlanmışsa), V-Ray bu değeri kullanılan ışınım haritası sayısıyla çarpar. Örneğin, İnterpolasyon  örnekleri  20 ve  İnterpolasyon kareleri  2 olarak ayarlanmışsa, V-Ray aslında interpolasyon için 100 örnek kullanır. Bu, tek karelik bir ışınım haritasına kıyasla GI çözümünün bulanıklığını korumak için yapılır, ancak aynı zamanda render işlemini de yavaşlatır. Bu durumda render işlemini hızlandırmak için bu değeri 10 veya 5’e düşürebilirsiniz.

Hesaplama aşamasını göster  – Etkinleştirildiğinde, V-Ray ışınım haritası hesaplanırken ışınım haritası geçişlerini gösterir. Bu, son işleme tamamlanmadan önce bile dolaylı aydınlatma hakkında kabaca bir fikir verir. Bunu açmanın, özellikle büyük görüntüler için hesaplamaları biraz yavaşlattığını unutmayın. Bu seçenek, alanlara işleme yapılırken göz ardı edilir; bu durumda hesaplama aşaması asla görüntülenmez. Hesaplama aşamasında örneklerin nasıl görüntüleneceğini seçmek için sağdaki açılır menüyü kullanabilirsiniz.

İnterpolasyon kareleri – Mod Animasyon (render) olarak ayarlandığında  GI’yi interpolasyonlamak için kullanılan kare sayısını belirler   . Bu modda, V-Ray, titremeyi yumuşatmaya yardımcı olmak için birkaç bitişik karenin haritalarından ışınımı interpolasyon eder. Kullanılan gerçek kare sayısının 2*(interpolasyon kareleri)+1 olduğunu, yani varsayılan 2 değerinin toplamda 5 ışınım haritasının interpolasyon edildiği anlamına geldiğini unutmayın. Daha yüksek değerler render işlemini yavaşlatır ve “gecikme” etkisi yaratabilir. Daha düşük değerler daha hızlı render eder ancak titremeyi artırabilir. Bu değeri artırmanın, ışınım haritasından interpolasyon için kullanılan örnek sayısını da artırdığını unutmayın – İnterpolasyon  örnekleri  parametresiyle ilgili nota bakın.  

---

Mod  – Bu kontrol grubu, ışınım haritasının (yeniden) kullanılma şeklini seçmenize olanak tanır.

Tek kare  – Varsayılan mod; tüm görüntü için tek bir ışınım haritası hesaplanır ve her kare için yeni bir ışınım haritası hesaplanır. Hareketli nesnelerin animasyonlarını işlerken kullanılacak mod budur. Bunu yaparken, titremeyi önlemek için ışınım haritasının yeterince yüksek kalitede olduğundan emin olunmalıdır. Çoklu kare artımlı  – Bu mod, yalnızca kameranın hareket ettiği (uçuş animasyonları olarak adlandırılan) bir dizi kareyi (mutlaka ardışık olmayan) işlerken kullanışlıdır. V-Ray, işlenen ilk kare için yeni bir tam görüntü ışınım haritası hesaplar. Diğer tüm kareler için V-Ray, şimdiye kadar hesaplanan ışınım haritasını yeniden kullanmaya ve iyileştirmeye çalışır. Dosyadan  – V-Ray, işleme dizisinin başında sağlanan dosyadan ışınım haritasını yükler ve bu haritayı animasyondaki tüm kareler için kullanır. Yeni bir ışınım haritası hesaplanmaz. Bu mod, uçuş animasyonları için kullanılabilir ve ağ işleme modunda iyi çalışır. Mevcut haritaya ekle  – V-Ray tamamen yeni bir ışınım haritası hesaplar ve bunu bellekte zaten bulunan haritaya ekler. Bu mod, statik bir sahnenin birden fazla görünümünü oluşturmak için bir ışınım haritası derlerken kullanışlıdır. Bu modun  dağıtılmış işleme için desteklenmediğini unutmayın .  Mevcut haritaya artımlı ekle  – V-Ray, bellekte zaten bulunan ışınım haritasını kullanır ve yalnızca yeterli ayrıntıya sahip olmayan yerlerde iyileştirir. Bu mod, statik bir sahnenin veya uçuş animasyonunun birden fazla görünümünü oluşturmak için bir ışınım haritası derlerken kullanışlıdır. Kova modu – Her işlenmiş bölge (“kova”) için ayrı bir ışınım haritası kullanılır. Her kova diğerlerinden bağımsız olarak hesaplandığı için, kova kenarlarında farklılıklar olabileceğini unutmayın. Bunlar, ışınım haritası için daha yüksek ayarlar (Yüksek ön ayarı, daha fazla yarım küresel alt bölüm ve/veya DMC örnekleyici için daha küçük Gürültü eşiği )  kullanılarak azaltılabilir . Animasyon (ön işlem)  – V-Ray, Animasyon (işleme) moduyla daha sonra nihai işleme için kullanılacak ışınım haritalarını hesaplar. Her kare için bir ışınım haritası oluşturulur ve ayrı bir dosyaya yazılır. Bu modda her kare için bir harita işlemeniz gerektiğini unutmayın (yani her N. kareyi işleyemezsiniz). V-Ray bu modda nihai görüntünün işlenmesini otomatik olarak devre dışı bırakır – yalnızca ışınım haritası ön işlemleri hesaplanır. Animasyon (işleme)  – V-Ray, Animasyon (ön işlem) moduyla oluşturulan ışınım haritalarını kullanarak nihai bir animasyon işler. Birkaç bitişik kareden gelen ışınım haritaları birlikte yüklenir ve titremeyi azaltmak için harmanlanır. İnterpolasyon yapılan ışınım haritası sayısı,  İnterpolasyon kareleri  parametresiyle belirlenir. 
 



 
 

Not: Kullanılacak ışınım haritası modu, belirli render işlemine bağlıdır – statik bir sahne, birden fazla açıdan render edilmiş statik bir sahne, uçuş animasyonu veya hareketli nesneler içeren bir animasyon.   Daha fazla bilgi için eğitimler bölümüne bakın.

Gözat –  Dosyadan  modu seçiliyse  yüklenecek ışınım haritası dosyasını seçmenizi sağlar . Alternatif olarak, dosyanın yolunu ve adını doğrudan düzenleme kutusuna girebilirsiniz. Işınım haritası,  .vrmap dosyasını doğrudan görüntüleme alanınıza sürükleyip bırakarak da yüklenebilir. Ancak bunu yapmanın, haritayı hemen kullanıma hazır hale getireceğini, GI’yi etkinleştireceğini, Birincil motorunu Işınım   haritası  ve  Modunu  Dosyadan olarak   değiştireceğini   unutmayın  .

Dosyaya kaydet – Bellekte bulunan ışınım haritasını bir dosyaya kaydeder. “Render sonunda silme” seçeneğinin açık olması gerektiğini  unutmayın   . Aksi takdirde, V-Ray render işleminin sonunda ışınım haritasını otomatik olarak siler.

Işınım haritasını sıfırla – Işınım haritasını hafızadan temizler.

 

---

Örnek: Maksimum Hız ve Detay Kontrolü #

Aşağıdaki örnekler,  ışınım haritasının maksimum oranının  GI çözümündeki ayrıntı düzeyini nasıl belirlediğini göstermektedir. Sahne, pikselden daha küçük boyutlarda küçük ayrıntılar içermektedir.

Daha yüksek bir maksimum oranının, ışınım haritasıyla daha doğru bir yaklaşım sağladığına, ancak aynı zamanda işleme sürelerini de artırdığına dikkat edin. 

Ayrıca, ışınım haritası ile kaba kuvvet çözümü arasındaki farkların yalnızca küçük ayrıntıların bulunduğu alanlarda ortaya çıktığını da belirtmek gerekir. Geniş düz alanlar, ışınım haritası tarafından çok kolay ve doğru bir şekilde ele alınmaktadır.

Uygun bir maksimum oran seçmek, sahnenizdeki detaylara ve istenen kaliteye bağlıdır. Görüntü nispeten düz ve az detaylı yüzeyler içeriyorsa, daha düşük bir maksimum oran kullanabilirsiniz. Sahne çok sayıda küçük alt piksel detayı içeriyorsa, daha yüksek bir maksimum orana da ihtiyacınız vardır. Belirli bir detay seviyesinin üzerinde, ışınım haritası çok yavaş hale gelir ve bu durumda kaba kuvvet GI daha iyi performans gösterebilir.

Ayarlar

Sabit AA ve kaba kuvvet GI (doğru GI çözümü)

Görüntü

Kaba kuvvet GI çözümüyle abartılı fark

Yok

DMC AA ve Orta GI ön ayarı (Maksimum oran -1)

DMC AA ve Yüksek GI ön ayarı (Maksimum oran 0)

DMC AA ve değiştirilmiş Yüksek GI ön ayarı (Maksimum oran 1)

DMC AA ve değiştirilmiş Yüksek GI ön ayarı (Maksimum oran 2)

Gelişmiş Parametreler #

---

Gelişmiş İşleme Arayüzü Moduna ayarlandığında, Işınım haritası açılır menüsünden erişilebilen görünür ayarlar listesine aşağıdaki parametreler eklenir .

Kamera yolunu kullan – Etkinleştirildiğinde, V-Ray ışınım haritası örneklerini yalnızca mevcut görünüm yerine tüm kamera yolu için hesaplar. Bu, aşağıdaki durumlarda faydalıdır:

• Kısa uçuş animasyonları için ışınım haritalarını tek seferde hesaplama. Mevcut haritaya artımlı ekleme modunu kullanıp animasyonu her  N. karede yeniden oluşturmak yerine, Kamera yolunu kullan seçeneğini açabilir ve yalnızca tek bir kare oluşturabilirsiniz; bu, tüm kamera yolu için bilgi üretir.  

• Kamera hareket ederken nesnelerin de hareket ettiği animasyonlarda ışınım haritaları kullanmak – ister Tek kare modunda ister Animasyon (ön geçiş) modunda olsun. Bu durumda, “Kamera yolunu kullan” seçeneğini etkinleştirmek, statik geometrideki GI örnekleme konumları değişmediği için titremeyi daha da azaltmaya yardımcı olur.

Doğrudan ışığı göster  – Yalnızca  Hesaplama aşamasını göster seçeneği  açık olduğunda kullanılabilir. Bu seçenek, ışınım haritası hesaplanırken V-Ray’in dolaylı aydınlatmaya ek olarak birincil dağınık yansımalar için doğrudan aydınlatmayı göstermesine neden olur. V-Ray’in bunu gerçekten hesaplamasına gerek olmadığını unutmayın. Bu seçenek yalnızca kolaylık sağlamak içindir. Bu, doğrudan aydınlatmanın hiç hesaplanmadığı anlamına gelmez; hesaplanır, ancak yalnızca ikincil dağınık yansımalar için (yalnızca GI amaçları için).

---

Renk eşiği (Clr thresh)  – Işınım haritası algoritmasının dolaylı aydınlatmadaki değişikliklere ne kadar duyarlı olduğunu kontrol eder. Daha büyük değerler daha az duyarlılık anlamına gelir; daha küçük değerler ise ışınım haritasını ışık değişikliklerine karşı daha duyarlı hale getirir (böylece daha yüksek kaliteli görüntüler üretilir).

Mesafe eşiği (Dist thresh)  – Işınım haritasının yüzeyler arasındaki mesafeye ne kadar duyarlı olduğunu kontrol eder. 0,0 değeri, ışınım haritasının nesne yakınlığına hiç bağlı olmadığı anlamına gelir; daha yüksek değerler, nesnelerin birbirine yakın olduğu yerlere daha fazla örnek yerleştirir.

Normal eşik (Nrm thresh)  – Işınım haritasının yüzey normallerindeki ve küçük yüzey detaylarındaki değişikliklere ne kadar duyarlı olduğunu kontrol eder. Daha büyük değerler daha az duyarlılık anlamına gelir; daha küçük değerler ise ışınım haritasını yüzey eğriliğine ve küçük detaylara karşı daha duyarlı hale getirir.

---

Detay geliştirme, görüntüdeki küçük detaylar söz konusu olduğunda ışınım haritasına ek detay kazandırmak için kullanılan bir yöntemdir. Sınırlı çözünürlüğü nedeniyle, ışınım haritası genellikle bu alanlardaki genel aydınlatmayı bulanıklaştırır veya lekeli ve titrek sonuçlar üretir. Detay geliştirme seçeneği, bu küçük detayları yüksek hassasiyetli kaba kuvvet örnekleme yöntemiyle hesaplamanın bir yoludur. Bu, ortam kapatma geçişinin çalışma şekline benzer, ancak yansıyan ışığı hesaba kattığı için daha hassastır.

Ayrıntı geliştirme  – Işınım haritası için ayrıntı geliştirmeyi etkinleştirir. Bu modda hesaplanan bir ışınım haritasının ayrıntı seçeneği olmadan kullanılmaması gerektiğini unutmayın. Ayrıntı geliştirme açık olduğunda, daha düşük ışınım haritası ayarları ve daha yüksek  enterpolasyon örnekleri kullanabilirsiniz . Bunun nedeni, ışınım haritasının yalnızca genel uzak aydınlatmayı yakalamak için kullanılması, doğrudan örneklemenin ise daha yakın ayrıntı alanları için kullanılmasıdır.

Ölçek  – Yarıçap parametresinin birimlerini belirler:

Ekran  – Yarıçap, görüntü pikselleri cinsindendir. Dünya  – Yarıçap, dünya birimleri cinsindendir. 

Yarıçap  – Detay geliştirme efekti için yarıçapı belirler. Daha küçük yarıçap, görüntüdeki detayların etrafındaki daha küçük parçaların daha yüksek hassasiyetle örneklenmesi anlamına gelir; bu daha hızlı olur ancak daha az hassas olabilir. Daha büyük yarıçap, sahnenin daha büyük bir bölümünün daha yüksek hassasiyetli örneklemeyi kullanması anlamına gelir ve daha yavaş olabilir, ancak daha hassastır. Bu, ortam örtüşmesi geçişi için bir yarıçap parametresine benzer.

Alt bölümleme çarpanı  – Yüksek hassasiyetli örnekleme için alınan örnek sayısını, ışınım haritasının yarım küresel alt bölümlerinin yüzdesi olarak belirler. 1,0 değeri, normal ışınım haritası örnekleri için kullanılan alt bölümleme sayısıyla aynı sayıda alt bölümlemenin kullanıldığı anlamına gelir. Daha düşük değerler, detay artırılmış alanları daha gürültülü hale getirir, ancak işlemeyi hızlandırır.

---

Rastgele örnekleme  – Işınım haritası hesaplaması sırasında kullanılır. İşaretlendiğinde, görüntü örnekleri rastgele dağıtılır. İşaretlenmediğinde, ekranda bir ızgara şeklinde hizalanmış örnekler elde edilir. Genel olarak, düzenli örneklemeden kaynaklanan yapay bozulmaları önlemek için bu seçenek işaretli tutulmalıdır.

Örnek görünürlüğünü kontrol et  – İşleme sırasında kullanılır. V-Ray’in, enterpolasyonlu noktadan doğrudan görülebilen ışınım haritasındaki örnekleri kullanmasını sağlar. Bu, her iki tarafında çok farklı aydınlatmaya sahip ince duvarlardan “ışık sızıntılarını” önlemek için yararlı olabilir. Ancak, V-Ray örnek görünürlüğünü belirlemek için ek ışınları izlediğinden, işleme hızını da yavaşlatır.  Daha fazla bilgi için, aşağıdaki Örnek Görünürlüğünü Kontrol Et örneğine bakın   .

Çoklu Geçiş  – Etkinleştirildiğinde, V-Ray, minimum hızdan başlayıp maksimum hıza doğru ilerleyerek, kademeli olarak daha ince çözünürlüklerle görüntü üzerinde birkaç geçiş yapar. Bu genellikle ışınım haritasında daha iyi bir örnek dağılımı sağlar ve ayrıca sahnenin erken bir önizlemesini sunar. Bu kapalı olduğunda, V-Ray belirtilen maksimum hızla yalnızca bir geçiş yapar; bu biraz daha hızlıdır, ancak render bölgelerinin kenarlarında düz bir çizgi halinde hizalanmış örnekler üretebilir.

Hesaplanan örnek sayısı  – Işınım haritası hesaplaması sırasında kullanılır. Örnekleme algoritmasını yönlendirmek için kullanılan önceden hesaplanmış örnek sayısını temsil eder. 10 ile 25 arasında değerler uygundur. Düşük değerler hesaplamayı hızlandırabilir, ancak yeterli bilgi sağlamayabilir. Daha yüksek değerler daha yavaştır ve ek örneklemeye neden olur. Genel olarak, bu parametre varsayılan değer olan 15’te bırakılmalıdır.

İnterpolasyon türü  – Oluşturma sırasında kullanılır. Işınım haritasındaki örneklerden GI değerini enterpolasyonlamak için kullanılacak yöntemi seçer.  Daha fazla bilgi için   aşağıdaki İnterpolasyon Yöntemleri örneğine bakın. 

Ağırlıklı ortalama  – İnterpolasyon noktasına olan mesafeye ve normaller arasındaki farka bağlı olarak ışınım haritasındaki GI örnekleri arasında basit bir karışım yapar. Basit ve hızlı olmasına rağmen, bu yöntem sonuçta lekeli bir görünüm oluşturma eğilimindedir. 
En küçük kareler uyumu  – Varsayılan yöntem; ışınım haritasındaki örnekler arasında en iyi uyan bir GI değeri hesaplamaya çalışır. Ağırlıklı ortalama yönteminden daha düzgün sonuçlar üretir, ancak daha yavaştır. Ayrıca, ışınım haritası örneklerinin kontrastı ve yoğunluğunun küçük bir alanda değiştiği yerlerde halka şeklinde bozulmalar ortaya çıkabilir. 
Delone üçgenlemesi  – Diğer tüm interpolasyon yöntemleri bulanık yöntemlerdir – yani, dolaylı aydınlatmada ayrıntıları bulanıklaştırma eğilimindedirler. Ayrıca, bulanık yöntemler yoğunluk sapmasına eğilimlidir (aşağıda bir açıklama bulunmaktadır). Buna karşılık, Delone üçgenleme yöntemi bulanık olmayan bir yöntemdir ve yoğunluk sapmasını önlerken ayrıntıyı korur. Bulanık olmadığı için sonuç daha gürültülü görünebilir (bulanıklaştırma gürültüyü gizleme eğilimindedir). Yeterince düzgün bir sonuç elde etmek için daha fazla örneğe ihtiyaç vardır. Bu, ya ışınım haritası örneklerinin yarım küresel alt bölümlerini artırarak ya da kaba kuvvet örnekleyici açılır menüsündeki Gürültü eşik değerini azaltarak yapılabilir.  Daha fazla bilgi için,   aşağıdaki  Delone Üçgenleme Yöntemi örneğine bakın. Voronoi ağırlıklı en küçük kareler  – Işınım haritasındaki örneklerin yoğunluğunu dikkate alarak keskin sınırlardaki halkalanmayı önlemeyi amaçlayan en küçük kareler uyum yönteminin bir modifikasyonudur. Yöntem oldukça yavaştır ve etkinliği şu anda biraz tartışmalıdır.

Örnek arama  – Oluşturma sırasında kullanılır. İnterpolasyon için temel olarak kullanılacak uygun noktaları ışınım haritasından seçme yöntemini belirler.  Daha fazla bilgi için   aşağıdaki Örnek Arama örneğine bakın.

En Yakın  – Işınım haritasından interpolasyon noktasına en yakın örnekleri seçer. (Kaç nokta seçileceği, İnterpolasyon örnekleri parametresinin değeriyle belirlenir.) Bu, en hızlı arama yöntemidir ve V-Ray’in ilk sürümlerinde mevcut olan tek yöntemdi. Bu yöntemin bir dezavantajı, ışınım haritasındaki örneklerin yoğunluğunun değiştiği yerlerde, daha yüksek yoğunluğa sahip alandan daha fazla örnek seçmesidir. Bulanık bir interpolasyon yöntemi kullanıldığında, bu durum sözde yoğunluk sapmasına yol açar ve bu da yanlış interpolasyona ve bu tür yerlerde (çoğunlukla GI gölge sınırları) yapaylıklara neden olabilir. 
En Yakın Dörtlü Dengeli  – Yoğunluk sapmasını önlemeyi amaçlayan en yakın arama yönteminin bir uzantısıdır. İnterpolasyon noktasının etrafındaki alanı dört alana böler ve hepsinde eşit sayıda örnek bulmaya çalışır (bu nedenle dörtlü dengeli adı verilmiştir). Yöntem, basit En Yakın arama yönteminden biraz daha yavaştır, ancak genel olarak çok iyi performans gösterir. Bir dezavantajı, bazen örnek bulma girişiminde, çok uzakta olan ve enterpolasyon yapılan noktayla ilgili olmayan örnekleri seçebilmesidir. 
Önceden hesaplanmış örtüşme  – Önceki iki yöntemin dezavantajlarından kaçınmak amacıyla tanıtılmıştır. Işınım haritasındaki örneklerin ön işleme adımını gerektirir; bu adımda her örnek için bir etki yarıçapı hesaplanır. Bu yarıçap, düşük yoğunluklu yerlerdeki örnekler için daha büyük, yüksek yoğunluklu yerlerdeki örnekler için daha küçüktür. Bir noktadaki ışınımı enterpolasyon yaparken, yöntem etki yarıçapı içinde o noktayı içeren her örneği seçer. Bu yöntemin bir avantajı, bulanık bir enterpolasyon yöntemiyle kullanıldığında sürekli (pürüzsüz) bir fonksiyon üretmesidir. Yöntem bir ön işleme adımı gerektirse de, genellikle diğer ikisinden daha hızlıdır. Bu iki özellik, onu yüksek kaliteli sonuçlar için ideal hale getirir. Bu yöntemin bir dezavantajı, bazen çok uzakta olan yalnız örneklerin sahnenin yanlış bölümünü etkileyebilmesidir. Ayrıca, diğer yöntemlere göre GI çözümünü daha fazla bulanıklaştırma eğilimindedir. 
Yoğunluk tabanlı  – Varsayılan yöntem; En Yakın ve Önceden Hesaplanan örtüşme yöntemlerini birleştirir ve halkalanma artefaktlarını ve düşük örnekleme hızlarından kaynaklanan artefaktları azaltmada çok etkilidir. Bu yöntem ayrıca örnek yoğunluğunu hesaplamak için bir ön işleme adımı gerektirir, ancak örnek yoğunluğunu dikkate alarak en uygun örnekleri seçmek için en yakın komşu araması yapar.

 

---

Silmeyin  – Bu seçenek, V-Ray’in ışınım haritasını bir sonraki render işlemine kadar bellekte tutmasını sağlar. İşaretlenmezse, ışınım haritası render işlemi tamamlandığında silinir ve daha sonra manuel olarak kaydedilemez.

Otomatik kaydetme  – V-Ray’in, render işlemi sonunda ışınım haritasını belirtilen dosyaya otomatik olarak kaydetmesini sağlar. Bu mod, ışınım haritasını ağ üzerinden render işlemi için farklı bir makineye göndermek istediğinizde özellikle kullanışlıdır.

Kaydedilmiş haritaya geç – V-Ray’in ışınım haritası modunu otomatik olarak ” Dosyadan”  olarak ayarlamasını   ve dosya adının az önce kaydedilen haritanın adı olmasını sağlar. Yalnızca  Otomatik kaydetme  etkinleştirildiğinde kullanılabilir.

Gözat düğmesi – Otomatik kaydetme etkinleştirilmişse  , oluşturma işleminin sonunda ışınım haritasını kaydetmek için kullanılan dosyaya gidin ve dosya yolunu ayarlayın  .

---

Örnek: Numune Görünürlüğünü Kontrol Et #

Aşağıdaki örnekler , “Örnek görünürlüğünü kontrol et ” parametresinin etkisini göstermektedir   . Sahne, iki taraftan farklı renkte iki V-Ray alan ışığıyla aydınlatılmış ince bir duvardır. Her iki ışıkta da  “Işınım haritasıyla kaydet”  seçeneği işaretlenmiştir. İki görüntü de Orta ışınım haritası ön ayarıyla oluşturulmuştur.

İlk görüntüdeki ışık sızıntısına dikkat edin. Bu, ince duvarın yakınında V-Ray’in her iki taraftan da örnekler kullanmasından kaynaklanmaktadır.  “Örnek görünürlüğünü kontrol et” seçeneği  açık olduğunda, V-Ray yanlış taraftan alınan örnekleri atar.

Karşılaştırma amacıyla, aynı görüntünün Yüksek ışınım haritası ön ayarı ve Örnek görünürlüğünü kontrol etme seçeneği Kapalı olarak oluşturulmuş halini de burada sunuyoruz.

Yüksek ışınım haritası ön ayarı, En küçük kareler uyumu

Yüksek ışınım haritası ön ayarı, Delone üçgenlemesi

Soldaki görüntüde ışık sızıntısı etkisi ihmal edilebilir düzeyde, sağdakinde ise tamamen yok. Bunun nedeni, Yüksek ışınım haritası ön ayarının V-Ray’in ince duvarın tabanında ek örnekler almasına ve böylece sızıntı etkisini azaltmasına neden olmasıdır. Bulanık olmayan bir enterpolasyon yöntemi (Delone üçgenlemesi) kullanmak bu etkiyi daha da sınırlandırır.

Sonuç olarak,  “Örnek görünürlüğünü kontrol et” seçeneğini açmak yalnızca düşük ışınım haritası ayarları için faydalıdır. Ayrıca, bu seçeneğin kavisli nesneler için çok iyi çalışmayabileceğini de unutmayın.

 

---

Örnek: Delone Üçgenleme Yöntemi #

Bu örnek, Delone üçgenleme yönteminin ışınım haritasındaki örnekleri enterpolasyonlamak için kullandığı üçgenleri göstermektedir. Üçgenlerin ışınım örneklerinden anlık olarak oluşturulduğunu, hiçbir zaman gerçek bir ağ oluşturulmadığını unutmayın. Gösterilen üçgenlerin köşeleri, ışınım haritasındaki örneklere karşılık gelir.

Anlık Delone Üçgenleme

 İnterpolasyon sonucu

---

Örnek: İnterpolasyon Yöntemleri #

Aşağıdaki örnekler, bulanık bir enterpolasyon yöntemi (En küçük kareler yöntemi) ile bulanık olmayan bir yöntem (Delone üçgenlemesi) arasındaki temel farkları göstermektedir. Birinci sütundaki görüntülerin daha bulanık, ikinci sütundaki görüntülerin ise daha net olduğuna dikkat edin.

 

---

Örnek: Örnek Arama #

Aşağıdaki örnekler, üç örnek arama yöntemi arasındaki farklılıkları ve daha spesifik olarak, örnek yoğunluğunun değiştiği alanlardaki davranışlarını göstermektedir.  

Bu test sahnesidir; soldaki görüntü nihai görüntüyü, sağdaki görüntü ise ışınım haritasındaki örnekleri göstermektedir (  Örnekleri göster seçeneği işaretlenerek oluşturulmuştur). Sahnenin kendisi, bir düzlem üzerinde bulunan, V-Ray alan ışığı ve küçük bir gökyüzü ışığıyla aydınlatılan bir küredir. Alan ışığında ”  Işınım haritasıyla kaydet” seçeneği işaretlenmişti.

Test sahnesi

Işınım haritasındaki örnekler

Görüleceği üzere, örneklerin yoğunluğu, homojen olarak aydınlatılmış alanlarda ve gölge geçiş alanında oldukça farklıdır. Aşağıdaki üç görüntüde, en küçük kareler uyum enterpolasyon yöntemiyle tam olarak aynı ışınım haritası kullanılmıştır.

En yakın arama yöntemi

En yakın dörtlü dengeli arama yöntemi

Önceden hesaplanmış örtüşen yöntem

İlk iki görüntüde, farklı örnek yoğunluğundan kaynaklanan halka şeklindeki bozulmaları (gölgenin etrafındaki beyaz hale) görebilirsiniz. Önceden hesaplanmış örtüşme yöntemiyle oluşturulan son görüntüde bu bozulmalar yoktur. Ayrıca diğer iki görüntüye göre daha hızlı oluşturulmuştur.

Karşılaştırma amacıyla, aynı görüntünün Delone üçgenleme enterpolasyon yöntemiyle oluşturulmuş halini de burada sunuyoruz.

En yakın arama yöntemi

En yakın dörtlü dengeli arama yöntemi

Önceden hesaplanmış örtüşen yöntem

Görüntüler neredeyse birbirinin aynı. Bunun nedeni, bulanık olmayan bir yöntem olan Delone üçgenleme yönteminin, Delone üçgenlemesi başarılı bir şekilde gerçekleştirilebildiği sürece, incelenen örneklere daha az duyarlı olmasıdır.

Üç yöntem arasında en hızlısı olan En Yakın Arama yöntemi önizleme amacıyla kullanılabilir. En Yakın Dörtlü Dengeleme yöntemi çoğu durumda oldukça iyi performans gösterir. Önceden hesaplanmış örtüşme yöntemi hızlıdır ve birçok durumda çok iyi performans gösterir, ancak GI çözümünü bulanıklaştırma eğiliminde olabilir. Yoğunluk tabanlı yöntem çoğu durumda çok iyi sonuçlar verir ve varsayılan yöntemdir.

Render Sonu #

---

Bu kontrol grubu, V-Ray’e render işleminin sonunda ışınım haritasıyla ne yapması gerektiği konusunda talimat verir.

Silmeyin – Varsayılan ayar açıktır; bu, V-Ray’in ışınım haritasını bir sonraki render işlemine kadar bellekte tuttuğu anlamına gelir. Bu seçenek işareti kaldırılırsa, V-Ray render işlemi tamamlandığında ışınım haritasını siler. Bu, haritayı daha sonra manuel olarak kaydedemeyeceğiniz anlamına gelir.

Otomatik kaydetme – Etkinleştirildiğinde, V-Ray, render işleminin sonunda ışınım haritasını belirtilen dosyaya otomatik olarak kaydeder. Bu mod, ışınım haritasını ağ üzerinden render işlemi için farklı bir makineye göndermek istediğinizde özellikle kullanışlıdır.

Kaydedilmiş haritaya geç – Yalnızca  Otomatik kaydetme seçeneği açık olduğunda kullanılabilir  . Kaydedilmiş haritaya geç seçeneği açıksa, V-Ray ayrıca ışınım haritası modunu otomatik olarak  Dosyadan  olarak ayarlar ve dosya adını az önce kaydedilen haritanın adı olarak belirler.

Animasyonlarda titremeyi önleme #

---

Işınım haritası, önyargılı bir küresel aydınlatma çözümüdür ve animasyonlarda istenmeyen titremelere neden olabilir. Bu etkiden kaçınmak için bazı ipuçları aşağıda verilmiştir.

• Daha uzun uçuş animasyonları için, ışınım haritasını önceden hesaplamak ve tüm kareler için aynı haritayı kullanmak en hızlı render sürelerini sağlar ve titremeyi önlemenin en iyi yoludur.

• Hareketli kameralar içeren (hareketli nesneler ve ışıklar olsun veya olmasın) daha kısa animasyonlar için, ” Kamera yolunu kullan” seçeneği ışınım haritasını stabilize etmeye yardımcı olur.

• Hareketli nesneler ve ışıklar içeren animasyonlarda, animasyonlu ışınım haritaları ve kare birleştirme ( Kamera yolunu kullan seçeneğiyle veya onsuz) titremeyi azaltmaya yardımcı olabilir.

Işınım haritasından kaynaklanan titreyen yapaylıkları tamamen ortadan kaldırmanın zor veya imkansız olabileceğini unutmayın. Birincil GI motoru olarak Kaba Kuvvet GI motorunu kullanmak en iyi ve en hızlı seçenek olabilir (ikincil GI motoru ise Hafif önbellek veya yine Kaba Kuvvet olarak ayarlanabilir ).

Notlar #

---

• Işınım haritası görüntüleyici aracıyla ışınım haritalarını görüntüleyebilir, birleştirebilir ve kaydedebilirsiniz .

• Hareketli ışınım haritaları için, farklı nesneler üzerindeki GI örnekleri paylaşılmaz; bu durum, son renderlarda küçük nesnelerin siyah görünmesine yol açabilir. Bu sorunu çözmek için, bu nesneleri birlikte gruplandırın – bu, aynı gruba ait nesneler için GI örnekleri paylaşıldığı için işe yarayacaktır.

• Dağıtılmış İşleme (DR) yardımıyla ışınım haritası hesaplamalarını birden fazla makineye dağıtarak hızlandırabilirsiniz.

• Işınım Haritası GI motorunun nasıl çalıştığı hakkında daha fazla bilgi için lütfen Dolaylı Aydınlatma Referansı başlığı altındaki Işınım Haritası GI sayfasına bakın .

• Işınım haritasını yüklemenin alternatif bir yolu, .vrmap dosyasını doğrudan görüntüleme alanınıza sürükleyip bırakmaktır . Ancak bunu yaptığınızda, haritanın hemen kullanıma açılacağını, GI’nin etkinleştirileceğini, Birincil motorunun Işınım haritası ve Modunun Dosyadan olarak değiştirileceğini unutmayın .